Russische muziek verenigt vroegere en huidige producties in het kader van traditionele, populaire of wetenschappelijke muziek, gecreëerd op het historische en huidige grondgebied van Rusland en de voormalige USSR (andere republieken van de USSR krijgen een speciale behandeling). Zij wordt gekenmerkt door een grote verscheidenheid, vooral van polyfone vocale produkties. Het strekt zich uit van Europa tot de grenzen van Azië, verenigt vele stijlen en is onderhevig aan vele invloeden. Gezien de verscheidenheid aan naties die dit uitgestrekte gebied vormen, is er niet één "Russische muziek", maar evenveel naties of regio's. Ook al zijn de Russische taal en de Russische natie over het hele grondgebied verspreid, toch kunnen we deze muziek "Russische muziek" noemen, ook al wordt zij in het Turks of in andere talen uitgedrukt.
Muziek is de steno van emotie.
Leo Tolstoj
Russische muziek van vandaag
Veel liederen van de Russische muziek maken deel uit van de Russische folklore; bekende voorbeelden zijn de liederen en muziek van Korobeiniki en Kalinka.
Folk Rock uit Rusland
Folk-rock muziek beleeft een renaissance met de zangers Pelagueïa en Melnitsa, die uit de underground scene zijn voortgekomen en vaak op de radio te horen zijn. Arkona is een folk metal band - pagan metal
Russische popmuziek
Popartiesten zijn Polina Gagarina , Leonid Agoutine, die het jazzalbum Cosmopolitan Life opnam met Al Di Meola.
Bards
De pijlers van de moderne Russische muziek waren de barden. De eerste grote was Alexander Vertinski , singer-songwriter die zong met pianobegeleiding. Op het podium verscheen hij altijd in een smoking en witte make-up, waardoor hij eruit zag als een Pierrot.
Hij begon zijn carrière in de jaren 1910 en vluchtte tijdens de revolutie van 1917 van de Sovjet-Unie naar Frankrijk. Ondanks de bewondering van de Russische emigranten kon hij deze ballingschap niet verdragen. Uiteindelijk vroeg hij toestemming om terug te keren naar de Sovjet-Unie. Na zijn terugkeer kon hij, hoewel gedoogd door Stalin, net als Michail Boelgakov alleen op provinciale podia optreden tot aan zijn dood in 1943.
Onder de mythische barden van na de Tweede Wereldoorlog , zoals Bulat Okoudjava of Youri Vizbor , is de meest opvallende ongetwijfeld Vladimir Vysotsky . Geboren in 1938 , werd hij vanaf het begin van de jaren zestig bekend als een van de belangrijkste acteurs van het Taganka Theater in Moskou , waarbij hij zichzelf begeleidde op de gitaar . Deze liedjes waren oorspronkelijk niet bedoeld voor het publiek, maar privé-opnames verspreidden zich al snel. Tijdens zijn leven werd hij echter niet als zanger erkend door de autoriteiten, omdat zijn liederen ofwel politiek waren ofwel niet strookten met de poëtische lijn van de Partij. Dit belette hem niet zijn succes te vergroten en vele min of meer ondergrondse concerten te geven. Door zijn huwelijk met Marina Vlady kon hij verschillende albums in het buitenland opnemen. Net als Vertinski kon hij het leven als immigrant niet verdragen en bleef ondanks de censuur in de Sovjet-Unie. Hij stierf aan een hartaanval in 1980. Ondanks het stilzwijgen van de pers woonden meer dan 40.000 fans zijn begrafenis bij.
Banden
Van de muziekgroepen die tussen 1950 en 1990 opkwamen, hebben er relatief weinig hun stempel gedrukt. Maar ze drongen zich des te sterker op, vaak door westerse groepen te imiteren. De eerste groep die opkwam was Aquarium (Аквариум) uit de jaren 1970, een groep die nu beschouwd wordt als één van de grondleggers van de hedendaagse Russische rock. In dezelfde periode werd de vrouwenorganisatie Alla Pougatcheva opgericht.
Even opvallend is de groep qu'Aquarium Kino van Viktor Coj . Sinds de release van hun eerste album "45" en tot de dood van Tsoï bij een auto-ongeluk in 1990, ontwikkelde de groep zich tot DE groep van de jaren 80.
Terwijl rockbands als Nol, DDT of Brigada-S begin jaren '80 werden opgericht door Garik Sukaczov, werd hun populariteit beperkt door het gebrek aan mogelijkheden om op te treden. Omdat ze niet pasten in het kader van de "Sovjet-kunst", konden ze geen officiële concerten geven of platen uitbrengen, tenminste niet in Rusland. Dit leidde uiteraard tot een zwarte markt voor in het buitenland geproduceerde platen (vooral in de Verenigde Staten en Frankrijk) en tot een illegale concerthandel. Pas tijdens de perestrojka eind jaren tachtig vonden bands een officieel publiek.
De beweging die halverwege de jaren tachtig op gang kwam, raakte in een stroomversnelling. Vanaf het begin van de jaren negentig ontstonden talrijke nieuwe groepen, vaak geïnspireerd door de stijl van Amerikaanse (rock)groepen als DDT of Alissa, of door meer commerciële (in het Russisch "popsa", попса, genoemd) groepen als Zemfira of, meer recent, Alsou of Tatu . Maar de uitbreiding vindt plaats in alle genres, van rap tot Legal Business tot reggae tot 5-Nice , via Russian Answers tot Mano Negra : Markscheider art .
Een van de eigenaardigheden van de Russische pop is de mogelijkheid om te luisteren naar volksmuziek van bijna alle genres. Een van de voorgangers, de Oekraïense Vopli Vidopliassova , sloot zich al snel bij deze beweging aan. Of het nu gaat om Leningrad , een punkrockgroep die in Rusland bekend staat om zijn vulgariteit, of het meer klezmerachtige La Minor , dit kenmerk valt het meest op in de chaos van het Russische (muziek)landschap.
Een andere richting van de Russische muziek zijn de patriottische liederen, die duidelijk de Russische, orthodoxe of Slavische identiteit benadrukken als tegenwicht tegen het Westen, en waarvan de zangers Janna Bishevskaya , Aleksandr Népomniachtchi, enz. zijn.
Als gevolg van de massale emigratie van Russen naar het buitenland hebben zich in het buitenland veel groepen gevormd, vooral in Duitsland en de Verenigde Staten. Vaak zingen deze groepen nog in het Russisch om publiek te trekken, zoals RotFront in Berlijn, of ze keren terug naar hun roots, zoals Red Elvises of Gogol Bordello.
Klassieke muziek uit Rusland
De Russische klassieke muziek ontwikkelde zich vooral tijdens de Romantiek en de Moderne periode. Dit werd ondersteund door de oprichting van conservatoria (1859) en de productie van wereldberoemde artiesten als David Oïstrakh (viool), Mstislav Rostropovich (cello), Sergei Rachmaninoff , Alexander Scriabin , Vladimir Horowitz , Sviatoslav Richter (piano) en de zangeressen Galina Vishnevskaïa en Fédor Chaliapin.
Vocale muziek uit Rusland
In 1648 verbood tsaar Alexis I van Rusland, onder invloed van de orthodoxe kerk, alle muziekinstrumenten, omdat hij ze als slecht beschouwde; dit verklaart de beperking van het instrumentale repertoire. Vanaf dat moment zou vocale muziek, vooral in de vorm van koren, sterk aan populariteit winnen. Rondtrekkende skhomorok-muzikanten werden ook verboden. Pas tijdens het bewind van Peter de Grote in 1711. Franse en Duitse muzikanten werden uitgenodigd om in de Russische band te spelen, hen te trainen en les te geven. Oekraïense muzikanten kwamen vaak naar het hof.
Traditionele muziek uit Rusland
De traditionele Russische muziek omvat zowel volksliederen uit de Romantiek (Kalinka, Les Yeux noirs, Kamarinskaïa) als diverse authentieke vormen van folklore, zoals begrafenisliederen of sjamanenliederen. Deze muziek, die als proletarisch en symbool van de Russische identiteit wordt beschouwd, werd behouden en gevaloriseerd tegenover de ideologische strijd van het Sovjetregime tegen het Westen.
